Όσο κάποιος προοδεύει στην πνευματική ζωή, τόσο αυξάνονται μέσα του οι πειρασμοί και τα πνευματικά λάθη

Σήμερα είναι αναγκαίο όσο ποτέ το να υπενθυμίσουμε στους ανθρώπους ότι η τελευταία πηγή του κακού είναι στην πνευματική ζώνη. Η πνευματικότητα δεν είναι μονάχα αγνότητα και ηθικό ανάστημα. Στην πιο απόκρυφη περιοχή του πνεύματος υπάρχουν πάντα δύο όψεις: μία φωτεινή και μία σκοτεινή όπως τόσο ξεκάθαρα ανέπτυξε ο Ρώσος θεολόγος V. Zenkovski (Τα προβλήματα της εκπαίδευσης υπό το φως της χριστιανικής ανθρωπολογίας, Παρίσι 1934, σ. 110). Αυτός ο δυισμός στην ουσία του πνεύματος δεν είναι ολοφάνερος σ’ εκείνους που δεν έχουν εξοικειωθεί εξολοκλήρου με μία πνευματική ζωή, σ’ εκείνους που βρίσκονται ακόμη υπό τα στοιχεία της εξωτερικής, επιφανειακής ζωής. Όμως, όσο κάποιος προοδεύει στην πνευματική ζωή, απελευθερωμένος από τη δουλεία της εξωτερικής ζωής, τόσο αυξάνονται μέσα του οι πειρασμοί και τα πνευματικά λάθη. Όσο ο άνθρωπος ανυψώνεται στις πνευματικές αναβάσεις, τόσο περισσότερο αυξάνονται, παράλληλα με τον σίτο των καλών προθέσεων, η ήρα των πειρασμών.

Και είναι πολύ συχνή η περίπτωση όταν η ήρα τελικά νικά. Όσο ανυψώνεται ο άνθρωπος υπεράνω των συνηθισμένων αμαρτιών στο σώμα των πολλών, τόσο αισθάνεται πιο πειρασθείς να αυτοθεοποιείται για την προσωπική του νίκη, την οποία θεωρεί πολλή μεγάλη, τόσο θυμιάζει τις προσωπικές του δυνάμεις και τόσο απομακρύνεται από τον Θεό. Εάν η τελείωση θα έστεκε στην καθεαυτή πνευματικότητα, σε μία εγκράτεια έως τη θανάτωση των κατώτατων εξωτερικών εκδηλώσεων, πόσοι φιλόσοφοι και σοφοί, πόσοι άθεοι και πόσοι οπαδοί των διάφορων τεχνικών συστημάτων διοργάνωσης της εξωτερικής ζωής, δεν θα σώζονταν παρόλο που περιφρονούν την έννοια του Θεού και αυτοπαρουσιάζονται ως απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί και δίχως τη βοήθεια του Θεού. Αλλά αν υφίσταται το άλμα από μία γεμάτη σωματικές καταχρήσεις ζωή σε μία άκρως πνευματική, δίχως τη θεία πρόνοια, η σωτηρία από το πνευματικό κακό χωρίς τον Θεό είναι αδύνατη. Μόλις σ’ αυτήν την εσωτερική καλυτέρευση του ανθρώπου αξιοποιείται πλήρως η διδασκαλία σύμφωνα με την οποία δίχως τον Θεό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Στον φωτεινό πόλο της πνευματικότητας κυριαρχεί η ταπείνωση ενώπιον του Θεού, ενώ στον σκοτεινό, η υπερηφάνεια για την κύρια αξίωση, με τη λήθη του Θεού. Συνεπώς είναι φανερό γιατί δεν μπορεί να νικήσει μέσα σου ο φωτεινός πόλος της πνευματικότητας, έως ότου δεν δεχτείς τον Θεό, έως ότου συγκύψεις ενώπιον του μεγαλείου Του, έως ότου δεν Του ζητήσεις τη βοήθεια. Όσο αυξάνει η ταπεινότητα στον άνθρωπο, η ταπεινότητα ενώπιον του Θεού, και όσο πίπτει η υπερηφάνεια εξ αυτού, τόσο η φωτεινή πνευματικότητα διώχνει το σκοτάδι εξ αυτού. Μία τέλεια ταπείνωση σημαίνει απόλυτη αποδοχή του Θεού, την πεποίθηση ότι όλα όσα πραγματοποιείς, τα πραγματοποιείς με τη βοήθεια του Θεού˙ μία τέλεια ταπείνωση σημαίνει μια ριζική κατάργηση της υπερηφάνεια, της πεποίθησης ότι εσύ κάνεις αυτό που κάνεις, ότι είσαι ανώτερος όλων, ότι δεν έχεις ανάγκη τον Θεό και τους άλλους για να την προσωπική σου μακαριότητα, για το έργο που θέλεις να πραγματοποιήσεις. Η υπερβολική υπερηφάνεια σημαίνει άρνηση του Θεού, άρνηση των άλλων ανθρώπων και απόλυτη νίκη του σκοτεινού πόλου του πνεύματος.

Η ταπείνωση είναι, εξάλλου, η πιο γόνιμη αρετή της φωτεινής πνευματικότητας, της ηθικής ωραιότητος. Η ίδια παράγει την αγάπη του Θεού και των ανθρώπων, απομακρύνοντας εξ ημών το μεγάλο εμπόδιο της αγάπης: την υπερηφάνεια και την περιφρόνηση και δείχνοντας μας τον Θεό και τους πλησίον μας άξιους της προσοχής και της αγάπης μας.

Η ταπείνωση βιώνει μία στιγμή υπέροχης ανύψωσης στο μυστήριο της μετάνοιας. Αυτή κατακτά τότε μία λαμπρή νίκη επί της δικής μας υπερηφάνειας. Αλλά μία βαριά νίκη. Διστάζοντας, τρεκλίζοντας σε ύφος και σε λόγια, υψώνουμε το ρόπαλο και δίνουμε τη χαριστική βολή στην υπερηφάνεια μας˙ στην καθημερινή μας φήμη ενώπιον των δικών μας οφθαλμών. Τελούμε μία οδυνηρή, βασανιστική εγχείρηση σαν να είναι η προσωπική μας ακύρωση.

Εδώ στέκει η σημασία της μετάνοιας: σ’ αυτό τον σεισμό της πνευματικότητας μας διά της πιο δύσκολης εγχείρησης: ο θάνατος της εξ ημών υπερηφάνειας και η εμψύχωση της ταπείνωσης. Η όσο πιο ακριβής και πιο τεχνική απαρίθμηση των εξωτερικών μας παρεκκλίσεων δεν έχει εφ’ εαυτής αξία αλλά μονάχα εφόσον διά αυτής πραγματοποιούμε πλήρως αυτόν το σεισμό της ύπαρξης μας, που συγκλονίζει όλο μας το είναι. Γι’ αυτό το μυστήριο της μετάνοιας δεν το έχουν αποκλειστικά ανάγκη μονάχα οι άνθρωποι που κάνουν συγκεκριμένες αμαρτίες αλλά προπάντων οι «πνευματικοί», εκείνοι οι οποίοι όσο και να επιθεωρούν το παρελθόν τους, δεν βρίσκουν τίποτα μεμπτό. Ακριβώς σ’ αυτούς η υπερηφάνεια αυξήθηκε περισσότερο και επομένως η ταπείνωση πρέπει να εκδηλώνεται δι ενός δυνατότερου κραδασμού. Ένας διανοούμενος δεν έχει λιγότερη έλλειψη του μυστηρίου της μετάνοιας απ’ ότι ο απλός άνθρωπος˙ το πνευματικό κακό είναι πληρέστερο από το σωματικό κακό.                   

Η σοφία της Εκκλησίας τοποθέτησε στο τέλος της νηστείας το μυστήριο της μετάνοιας. Αυτή μας δείχνει ότι μετά την ανύψωση επί των σωματικών υπερβολών πρέπει να θεραπεύσουμε και το πνεύμα. Επειδή δεν αμαρταίνει μόνο το σώμα. Μπορεί ορισμένοι, κατόπιν μιας ακριβούς εκπλήρωσης της εντολής της νηστείας, να πιστεύουν ότι έγιναν καθαροί από αμαρτίες. Η Εκκλησία τους υπενθυμίζει ότι υπάρχει και ένα αμάρτημα του πνεύματος, στο οποίο δίδουμε το πιο δυνατό χτύπημα στο μυστήριο της μετάνοιας.

Μόλις μετά από αυτή τη νίκη της εν ημίν φωτεινής πνευματικότητάς, μας αξίωσε η Εκκλησία να προσεγγίζουμε τον καινόν αιώνα του κόσμου: τη ζωή μετά την Ανάσταση.

Πηγή:https://www.pemptousia.gr/2016/04/124289/

Καλή Ανάσταση

Όλοι εμείς στα καλά τα νέα Ευχόμαστε το Αναστάσιμο μήνυμα Ελπίδας και Δύναμης του Κυρίου να χαρίσει σε όλους ευτυχία αγάπη και υγεία. 
Η ανθρωπότητα να ξεφύγει από τα Πάθη της, με πίστη αλλά και θετική ψυχολογία. Όλοι μας ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας.  Ας παρακαλέσουμε όλοι μαζί τον Κύριο να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο σε όλο τον κόσμο και ιδίως στους δοκιμαζόμενους λαούς.

Γιατί είναι σφραγισμένη εδώ και 193 χρόνια η κεντρική πύλη του Πατριαρχείου;

ΤΟΠΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥΓιατί είναι σφραγισμένη εδώ και 193 χρόνια η κεντρική πύλη του Πατριαρχείου;Πίστευε και ερεύνα Πέμπτη, 10 Απριλίου, 2014 | 18:01

Η Λάρνακα με τα λείψανα του Εθνομάρτυρα στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών





















ΚείμενοΛουδάρος Ανδρέας

Εδώ και 193 χρόνια, η κεντρική πύλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Φανάρι είναι σφραγισμένη. Όποιος θέλει να εισέλθει στον χώρο όπου τους τελευταίους αιώνες εδρεύει η πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, γίνεται μάρτυρας ενός συνεχούς βουβού θρήνου αλλά και τιμής σε έναν άνθρωπο που προτίμησε τη θυσία.

Κάθε χρόνο, αυτήν την ημέρα ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανάβει ένα κερί και προσεύχεται.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν γιατί, πολλοί όμως το αγνοούν.

Πατήρ Φιλόθεος Φάρος: Ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή

Ο Γιουνγκ, που ασχολήθηκε με το δεύτερο μισό της ζωής, σε αντίθεση με τον Φρόυντ(ο οποίος ερεύνησε τον άνθρωπο κυρίως στο πρώτο μισό της ζωής του), λέει ότι: «Ο άνθρωπος στο πρώτο μισό της ζωής υπηρετεί τη φύση(δηλαδή, κάνει παιδιά, παντρεύεται, προσπαθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην). Όμως,στο δεύτερο μισό της ζωής, ο άνθρωπος καλείται να υπηρετήσει τον πολιτισμό.» [...] Οπωσδήποτε οι αλλαγές καθώς μεγαλώνει κάποιος και παγιώνεται η προσωπικότητά του, γίνονται δύσκολα, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή [...] Ο ψυχοθεραπευτής Πατήρ Φιλόθεος Φάρος, μιλά στηνΚρυσταλία Πατούλη με αφορμή το βιβλίο Ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρμός.

Η μέση ηλικία είναι μία υπόθεση που απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αλλά είναι και παραμελημένη. Δεν κυκλοφορούν, δηλαδή, πολλά βιβλία, ή βοηθήματα γι’ αυτή την ηλικία. Αυτοί ήταν οι λόγοι που μας έκαναν να αποφασίσουμε εγώ με τον Γιώργο Σιγαλό να προβούμε στην συγγραφή και στην έκδοση αυτού του δεύτερου βιβλίου, που αναπόφευκτα ασχολείται με κάποια βασικά θέματα που ασχολείται και το προηγούμενο, αλλά προσθέτονται καινούργιες διαστάσεις.

Προσευχή στις δυσκολίες καί η πίστη στον Θεό.

Η Πίστη μας στον θεό είναι αυτή που μπορεί να μας λύσει όλα μας τα προβλήματα! γιατί καλό είναι να μην ξεχνάμε το κατά Ματθαίον ζητείτε και ευρήσετε Κρούετε ΚΑΙ Ανoιγήσετε υμίν.

Δηλαδή  Ο Θεός, ως Πατέρας μας, ποτέ δεν θα μας αρνηθεί κάτι που θα Του ζητήσουμε και θα μας ωφελήσει. Εξάλλου, εμείς που είμαστε αμαρτωλοί, θα αρνούμασταν οτιδήποτε στο παιδί μας;

Το κείμενο που ακοόυθεί είναι δανεισμένο απο την ιστοσελίδα:http://istologio.org/?p=350

Η Ντάνη πήγε στο σπίτι μιας φίλης της και έμεινε περισσότερο από ότι σχεδίαζε. Έτσι θα επέστρεφε αργά στο σπίτι μόνη και με τα πόδια. Δε φοβάτανε γιατί ήταν μια μικρή κοινότητα και έμενε λίγα τετράγωνα παρακάτω. Καθώς περπατούσε στην διάβαση ποδηλάτων η Ντάνη ζήτησε από το Θεό να την κρατήσει ασφαλή από το τυχόν κακό και κίνδυνο. Όταν έφτασε στο στενό δρομάκι, που ήταν πολύ κοντά στο σπίτι της, αποφάσισε να το διασχύσει.

Η πίστη αυξάνει την ανταπόκριση στη θεραπεία ψυχικών ασθενών

Η πίστη στον Θεό μπορεί ενδεχομένως να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα της βραχυπρόθεσμης αποτελεσματικότητας για την ψυχική νόσο, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Η πίστη στον Θεό μπορεί ενδεχομένως να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα της βραχυπρόθεσμης αποτελεσματικότητας για την ψυχική νόσο, σύμφωνα με νέα έρευνα.

ΤΑ 500 ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥΣ

Αμέτρητα είναι τα ονόματα, ή «Θεοτοκωνύμια» όπως λέγονται, που έχει δώσει ο λαός στην Παναγία. Μέχρι στιγμής υπολογίζεται πως ξεπερνούν τα 500. Άλλα βγαλμένα από ύμνους, άλλα από τον τόπο που βρίσκεται κάποιος Ναός ή Μοναστήρι κι άλλα εξαιτίας του τρόπου που έχει αγιογραφηθεί.

«Η ονοματοδοσία γίνεται συνήθως ανάλογα με τον τόπο ή τον τρόπο που έχει γίνει η εικονογράφηση», λέει ο διδάκτωρ Θεολογίας Α. Καριώτογλου.

Μητέρα, προστάτιδα, τιμώμενη, ιερό πρόσωπο. Η Παναγία κατέχει πρωταρχική θέση στην τιμή και στον σεβασμό των χριστιανών σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Της έχουν αφιερώσει μεγαλοπρεπείς εκκλησίες και ταπεινά ξωκλήσια. Την αποκαλούν Θεοτόκο, αλλά της έχουν δώσει και πολυάριθμα προσωνύμια, όπως διαβάσαμε στο dogma.gr

Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, είτε νησιωτική είτε ηπειρωτική, απαντώνται εφευρετικά και παράξενα ονόματα της Παναγίας.

Προσευχή εξαγνισμού και καθαρισμού προσωπικών χώρων

«Πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε.» (Ματθ. ΚΑ΄ 22)

Σε σενα Κύριε Ιησού Χριστέ, τον πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρούντα, τον δάσκαλο της Οικουμένης, τον Γλυκύτατο Ιησού, που θυσιάστηκε γιά την ανύψωση και Χριστοποίηση του Ανθρώπου, αποτείνομαι την ώρα αυτή με απέραντο Σεβασμό καί Αγάπη και παρακαλώ σε Κύριε να εισάκουσεις τη δέηση μου αυτή και να με ενώσεις μαζί σου και να επιτρέψεις να λάβω ενίσχυση και δύναμη από την Δύναμη Σου και Χάρη από την Χάρη Σου. Ακόμη Σε παρακαλώ,
ο λόγος μου ας λάβει ισχύ και δύναμη από Σένα και ας μην επιστρέψει κενός.

Λίγα λόγια από την αγία γραφή.

“Εάν μένετε ενωμένοι μ’εμένα και τα λόγια μου μένουν μέσα σας, ζητήσετε ότι θέλετε και θα σας γίνει” (Ιωάννης ιε’ 7)

“Ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνάτε και θα βρείτε, κρούετε και θα σας ανοιχτεί. Διότι καθένας που ζητά λαμβάνει και καθένας που ερευνά βρίσκει, και εις εκείνον που κρούει θα του ανοιχτεί. Ή ποιος άνθρωπος είναι από εσάς, που αν του ζητήσει το παιδί του άρτο, θα του δώσει έναλίθο; Ή εάν του ζητήσει ψάρι, θα του δώσει φίδι; Αν λοιπόν εσείς που είσθε κακοί ξέρετε να δίνετε πράγματα αγαθά στα παιδιά σας, πόσο μάλλον ο Πατέρας σας που είναι στους ουρανούς θα δώσει αγαθά πράγματα εις εκείνους που τον παρακαλούν!”(Μάρκος ζ’ 7-11)

(Τα συμπεράσματα δικά σας)